AlmaNAH






: 2483
: 44792
: 87691

:



Zalizom ta krovju. Knyha perša (Cykl ALODY)

© , 12-01-2018
.....


Zalizom ta krovju. Knyha perša   (Cykl ALODY)


Častyna perša.  Bor z Hŕonefelt-fiordu.


1

Spočatku vidkrylośa live oko. Svitlo, jake lylośa zvidkyś zverxu, viľno projšlo kriź roževi paľci ruky ta rizonulo po zinyćam, niby nožem. U mozku tut že prokynuvśa jakyjś vulkan. Vybux i lava xutko vyrvalaś nazovni, obpekla moji nervy usi bez vyńatku Biľ takyj, ščo moje tilo až zatrusylo, nemov v lyxomanci. A potim znovu mene zatrusylo Vidčutťa, niby znaxodžuś v samomu serci zemletrusu.

Vstavaj, tvoju mať! xtoś stysnuv moje pleče i ščo syly tŕaxnuv. Xarakterne horlove a nepryjemno sadnulo mij slux. I tut ja zrozumiv, ščo sydžu tobto virniše skazaty rozťahnuvśa na dupi na mozajičnij pidlozi hihantśkoji zaly. Ty čavo ohlox? Vstavaj, bľa!

Zbahnuty, ščo vidbuvajeťśa, prosto ne bulo syl. Prote micnyj stusan čerevykom po mjakomu misću pryviv mene do ťamy.

Boľače ž! probuboniv ja peresoxlymy hubamy. Holova vse šče hula jak dzvin.

Ta nasrať! Podjom, soldat! Podjom!

I ja vidpoviv. Ruky nemov žyly sami po sobi Vdaryv bez zamaxu.

Bľa! Nu u ťebja i ŕefľeksy! ledve uxylyvśa neznajomeć. Čuť ńe pribil!

Ja narešti rozlipyv poviky. Peredi mnoju stojav zdorovennyj čolovjaha v rvanomu fioletovomu plašči. Vin ryvkom pidńav mene na nohy i štovxnuv ščosyly ubik dvernoho otvoru.

Čoho tobi? čynyty opir ne xotilośa i ja sluxńano poplentavśa u napŕamku poštovxu. Nohy tremtily, ruky ne sluxalyś Idu, a mene xytaje, nemov travynku na vitru.

Bystro, bľa, vniz! skomanduvav majže na same vuxo čolovjaha. Znovu poštovx. Tam najďoš Svjetobora. Jasno?

Jakoho..? Čoho ty xočeš? narešti škarlupu mozku pobylo i svidomisť strepenulaśa, projavľajučy svij xarakter.

Vidno tebja dobŕače dovbnulo po bańaku, raz ty po-kanijski ne ponimaješ! Bystro davaj češi svoimi koromyslami!

Tiľky pisľa cyx sliv ja zrozumiv, ščo stoju sered ulamkiv zvodu zaly. Pidloha pid nohamy sudorožno tŕaseťśa, niby v konvuľsijax.

Ščo vidbuvajeťśa? Jak ja tut opynyvśa? De vzahali znaxodžuś? dumky, nemov strily, letily odna za odnoju.

Bax! ce poŕad zvalyvśa šče odyn kamineć. I ja spočatku bulo nespišno, ale vse biľše pryskoŕujučy svij rux, poplentavśa do krutyx hvyntovyx sxodiv, stiny navkolo jakyx buly rozpysani xytromudrym ptašynym ornamentom.

Pśače xutro! vyrvalośa samo soboju. De ja znaxodžuś? Aničoho znajomoho!

Krok šče krok Išov nevpevneno, bo, po-perše, biľša častyna lampad na stinax ne horila, i navkolo panuvala napivtemŕava. A po-druhe, bojavśa, ščo ci sxody zaraz obrušaťśa i proščavaj moja dušeńka.

Čolovjaha v plašči zalyšyvśa v napivzrujnovanij zali. Vin ščoś vyhukuvav, ale zdajeťśa ne meni. A ja zibravśa duxom, vidkynuv strax ta pokrokuvav vnyz.

Leď mynuv kiľka proľotiv cijeji veži, jak naštovxnuvśa na čyjiś nohy. Vony jakoś dyvno styrčaly z-pid velyčeznoho kameńu. A poruč poviľno rozplyvalaśa temna husta ridyna. Ja reflektorno sprobuvav vidijty vid neji, ale vse ž vľapavśa, pidspudno rozumijučy, ščo ce krov a oś te, ščo bulo žovtuvatoho koľoru, švydše za vse vyjavľaloś... vyjavľaloś

Pśače xutro! vylajavśa vholos i tut mene znudylo. Kvaknuv pŕamo v kaľužu

V nastupnu myť pidloha znovu zatremtila i ja, poslyznuvšyś, pokotyvśa strimholov donyzu, pereraxovujučy rebramy vsi vystupy kamjanyx stupeniv.
Pamjataju, jak čyjiś ruky pidxopyly mene ta pidńaly na nohy. Kartynky prypynyly strybaty pered očyma, i serdytyj holos proharčav:

De zbroja?

Dyvľuś, stojiť napivholyj borodań z mečem v volosatij ruci.

Vtratyv, durńu? pytaje mene. Virniše, ne pytaje, a vidčytuje.

Ja instynktyvno znyzav plečyma, vse šče ne v zmozi pryjty do ťamy vid toho, ščo vidbuvaloś navkruhy. Malo toho, pid samym horlom stojiť nudotna hrudka. Myť i počnu bľuvaty.

Raptom ščoś peremknulo, i ja rozserdyvśa Ale na sebe.

Čoho ce mnuś, jak divka na ohľadynax? harčyť svidomisť, daje kopńakiv ta rozserdženo tupotyť.   Ťuxtij! Numo zberyś!

Čoho baluxy svoji vylupyv? Novačok? vže biľš mjakiše promovyv čolovjaha naproty. Vin na vidminu vid zdorovańa v plašči, vyhľadav biľš adekvatnym. Ty vzahali jak?

Ta ničoho, vse, ščo ja znajšovśa vidpovisty.

Zrozumilo. Zvaty  jak?

E-e-e...

Pytanńa zastalo mene znenaćka. Jak mene zvaty? Kurva-maty! E-e-e Vyxodyť, zabuv? Čy jak?

Skazaty u vidpoviď ja ne vstyh, bo pobačyv, jak znyzu do nas ruxavśa... ruxavśa mertvjak!

Spočatku bulo podumav, niby prosto zboževoliv. A ni spravdi ide jakaś počvara! V ću myť borodań vidštovxnuv mene vbik i lehkym nepomitnym pomaxom znis mečem holovu cij istoti.

Te, ščo to buv mreć, vydno neozbrojenym okom: rozporotyj žyvit z jakoho vypadajuť nutrošči, live oko vyteklo, odne vuxo vidrubane

Kurvo! vyrvalośa z mene. Ce ščo za za za

Poky pryhaduvav slova, do nih pidkotylaśa holova, z potylyci jakoji vidpadav klapoť škiry iz žmutom brudnoho volosśa nezrozumiloho koľoru. Mertvjak tut ne daty, ne vźaty!

Trymaj! borodań naxylyvśa ta vysmyknuv z doloni vbytoho kryvu dubynu. Bude xoč ščoś. Numo vnyz, tam Amanda...

Dohovoryty vin ne vstyh, bo zvidkyś prymčav velyčeznyj kamiń. Vin z nepryjemnym pľamkajučym zvukom roztroščyv borodańu holovu.

Pľax! I nemaje ľudyny! ja vidskočyv nazad. Pśače xutro! Zdurity možna!  

Xutko perestrybnuv čerez obydva trupy i ponisśa ščoduxu vnyz. Nu joho do bisu! V ćomu  koloďazi strašno znaxodytyśa

Poky  nisśa zajcem, paru raz mene lupylo po plečax ta spyni, prote obertatyśa i rozhľadaty, ščo same ne stav. Vono i bez toho zrozumile, ščo: navkruhy vse rujnujeťśa ta letyť škereberť.

Uvirvavšyś v peršyj lipšyj zal, ja znovu ostovpiv: posered kimnaty sered zrujnovanoho majna, ta de takož vaľalyśa kiľka ľudśkyx til, na dvox lapax stojalo jakeś nevelyčke čy to vedmeža, čy to voloxata potvora v ľudśkomu oďazi. V lapi u neji krasuvavśa dovželeznyj tesak.

E! harknuv voloxatyj korotun. Idi śuda, soldat! Kuda bježiš?

Ja čomuś pidkoryvśa nakazu, naviť ne znajučy jak reahuvaty dali.

Nu  podali zvidsy, vyčavyv z sebe.

Novačok? Z Temnovodďa, suďačy z vymovy

Ja znyzav plečyma nexaj bude z Temnovodďa.

Sxody dali zavaleni, ne projty, xoč trisny! sxvyľovano zaburmotilo stvorinńa. Oś otvir v pidlozi spuskajśa nym. Znajdeš Amandu, pleminnyću Klementa Vona prosyla mene kohoś na dopomohu jij nadislaty A ja zaraz za svojimy bratamy... Do reči, mene zvuť Hlok  prizvyśko Niž. A tebe jak klyčuť?

Pisľa ćoho pytanńa ja raptom zhadav, jak lopnuv čerep borodańa, i mene znovu leď ne znudylo.

O-o! voloxań pidijšov blyžče. Tak ty, druže,  poranenyj. Baču v holovu vcilylo! Hlok nablyzyvśa do jakojiś skryni j za kiľka sekund vyťahnuv z neji skľanku. Trymaj, dopomože.

Pyty meni zovsim ne xotilośa, ale Hlok napolehlyvo vsunuv meni ću banočku i žestom nakazav vypyty odnym maxom. Ja znexoťa zrobyv te i tut že vidčuv, jak po stravoxodu zastrumeniv vohńanyj strumočok.  Za sekundu v žyvoti utvorylośa pekeľne ozero.

Ščo za hydota? xotiloś pľunuty. A šče vyťahnuty jazyka ta reteľno joho vyčystyty.

Ne vstyh skazaty šče ščoś ujidlyve, jak v holovi projasnylośa i tilo stalo jakymoś... hnučkym, čy ščo.

Polehšalo? Davaj pirnaj v otvir! Ne zvolikaj! ľasnuv mene po spyni Hlok, a sam pospišyv heť z kimnaty.

I ja pirnuv na svoju durnu holovu! Naviščo zrobyv te bukvaľno?

Otže, vpav na pidlohu nyžńoji kimnaty, nemov mišok z borošnom, pry tomu leď ne zlamav obydvi nohy. Pidńav u povitŕa kupu pylu i lajky, čym naľakav jakuś ľudynu z mečem u ruci.

Nixaz tebja poďeri! vypľunuv z sebe neznajomeć. Eto čo za  krivomordaja xŕeń?

Čolovik javno ne očikuvav na moju raptovu pojavu j instynktyvno ziščulyvśa. Vin napruženo podyvyvśa kudyś ubik. Ja prostežyv joho pohľad i pobačyv ostoroń, za jaščykamy,  dvox ozbrojenyx ľudej.

Končaj! kynuv odyn z nyx i vidvernuvśa, povertajučyś do nezaveršenyx sprav.

Ščo to za končaj? promajnulo v mojij holovi.  Podibna fraza mene roznervuvala. Deń i bez toho vydavśa zaklopotanym.

My zavmerly odyn naproty odnoho. Čolovjaha, jakomu kynuly nakaz, oščyryvśa ta oblyzav peresoxli huby. Nu typovyj pes xočeš kistku, kusaj koho tobi ukažuť.

Vid peršoho vypadu ja uxylyvśa. Ne xvatalo, ščob teper moja holova pokotylaśa po pidlozi, jak u toho xoďačoho merća zi sxodiv. Druhyj udar paryruvav dubynkoju. Tut že zrobyv kuľbit pid nohy suprotyvnykovi. Vin zdyvovano pidviv brovy, dyvľačyś na moji ruxy Potim mľavo neoxoče zamaxnuvśa  i propustyv udar dubynoju po svojij potylyci.

Počuvšy hluxyj zvuk padinńa, voroža paročka, jaka kopyrsalaśa biľa jaščykiv, obernulaśa ta mytťevo ocinyvšy sytuaciju kynulaśa v bij.

Ot himńuky! Ščo ja vam zrobyv? xoč i kryknuv te, ale, česno kažučy, vyjasńaty ščo do čoho ne zbyravśa.

V holovi načebto kľamknulo, i ja perestav vidčuvaty sebe rozhublenym divčyśkom, mytťevo peretvoŕujučyś na na jakohoś sposterihača za vlasnym tilom. Dyvne vidčutťa! Duže dyvne!

Ruky, nohy, tilo vse ruxaloś same soboju, bez nakaziv, bez rozraxunkiv, niby znalo ščo robyty. Otže kynuvśa do ležačoho na pidlozi xlopća, vyxopyv z-za pojasa joho niž ta v odyn strybok opynyvśa biľa toho čolovika, ščo viddavav nakaz. Pidnyrnuv pid joho ruku z mečem, a potim vpevnenym ruxom (zvidky tiľky tomu navčyvśa) vsadyv noža v stehno i prokrutyv ščosyly. Ľudyna dyko zavyla i zvalylaśa na pidlohu. Max dubyny i jiji kineć z xrustom vletiv jomu v nis. Deś vseredyni splyvlo povidomlenńa, ščo cym udarom ja joho vbyv.

I nijakoho žaľu! Vony napaly ja zaxyščavśa!

Tretij čolovjaha javno rozhubyvśa. Vin zrobyv jakyjś nevpevnenyj krok v mij bik, skosa pohľadajučy na svojix tovaryšiv, a potim kynuvśa navťoky. Biľa samyx dverej joho zustriv Hlok. I tiľky teper ja zrozumiv, čomu joho prozvaly Nožykom.

A ty, paŕeń, vižu ne robkij!   Hlok pokinčyvšy z tretim napadnykom, rušyv do mene. Vin podyvyvśa na tila inšyx ľudej i prysvysnuv: Ničjeho śebje! Tak eto ž Kurbat Meščerskij. Ot suka ridkisna!.. I sprytno ty joho prykinčyv! Tak kažeš, ščo sam z Temnovodďa?

Moji ruky vse šče dribno tremtily. Ale ne vid pereľaku. Skoriš vid zadovolenńa Niby vony skučyly za podibnoju spravoju i teper smakuvaly podrobyci bijky. Rozum že vidmovľavśa pryjmaty informaciju pro škoduvanńa za vbytymy. Bucimto ce zrobyv xtoś storonnij. I do reči ja ne namahavśa znajty vypravdanńa ne burmotiv pid nis frazy, na kštalt: Ta vony xotily vbyty mene, ot i polučyly u vidpoviď!

Dyvno! Ce duže i duže dyvno! Vzahali, xto ja?

Harazd, davaj duj k Amanďe! promovyv Hlok, vytyrajučy svoho noža. Nado orhanizovať evakuaciju. Kľemjenta nam uže ńe vjernuť, a bjez ńeho alodu końec!

Ja vtupyvśa v Hloka. Deś v hlybyni mozku zavorušylaś jakaś dumka jakiś spohady Zdavalośa šče trišky napružytyśa, i vse stane na svoji misća.

Nu i huľka u ťebja na baškje!   proburmotiv Hlok. Xorošo priložylśa!.. Vśo, ja za svoimi braťjami. I ty ńe spi!

Vin popravyv svij kilt, zmovnyćky pidmorhnuv i kynuvśa bihty.

Hiberlinhy, majnulo v mojij holovi. Inhos alod Kanija

Spolox rozum zakrutylośa dzygoju, vyťahajučy  zi svojix netriv jakiś spohady.

Hlok ce hiberlinh! dumka jasna, jak svitlo. Tak, ce puxke voloxate medveža, čy Nixaz joho znaje xto šče spravžnisińkyj hiberlinh!.. Stryvaj! Ja skazav Nixaz To ščo za štuka?

I tut vse rozsijalośa, nemov tuman vid vitru. Ja rozdratovano žburnuv dubynu.

Vyberuś zvidsy tobto, jakščo vyberuś zvidsy, treba bude sebe  pomučaty, ta sprobuvaty rozibratyśa Tak ne pide, druže, jak-tam-tebe-zvaty! Ce nenormaľno! Ce ne  pravyľno!

Ja naxylyvśa, ta zńav z pojasa mertvoho Kurbata niž. Potim pidibrav luk ta sahajdak zi strilamy. Ruky sami zahraly na ťatyvi, pereviŕajučy jiji mić. Očevydno moje tilo žyve svojim vlasnym žytťam A vono vzahali moje tilo? Čoho ja dyvujuś tomu, ščo vono robyť?

Pered očyma raptom splyvlo dyvne marevo, sxože na davnij spohad: nič, palajuči korabli, veresk staly sxreščenyx miž soboju mečiv, čyjiś kryky... I tut že vse propalo.

Ščoś mij mozok vyčavľuje jakiś kroxy. A šče čomuś zdajeťśa,  ščo do śohodnišńoho momentu meni ne pryxodyloś v svojemu žytti kohoś vbyvaty. Odnak zvidky todi bojovi navyčky? Zvidky počutťa rozdvojenosti?

Z cymy dumkamy ja spustyvśa v nastupnyj kimnatu.............................................










:
( )
0

糿

[ ]

2
© Avtor, 14-01-2018

© ٺ , 13-01-2018
 
| | | [ ˳] | 糿 | | |
0.88448596000671 .
.
̻
糿 .
KP-design
   - ˳ -   Button_NF.gif

,
г . 蠅

, . 項
ó
䠗 -, ó䠅
: ,
蠳 ? 젅